donderdag 16 februari 2017

Allemaal theater! deel 1


De lange autorit was het zeker waard. Het is toch ook één van de mooiste theaters van ons land. Wat boffen we toch met de vele musicaltalenten en prachtige producties. Niet meer op 1 hand te tellen. Ook deze wilde ik zeker niet missen.

Bij binnenkomst slaat de technicolor dreamcoat (grapje dat snap je, lees: warme deken ) ons al om de schouders. Een warm welkom, een programmaboekje én een drankje. Speciaal voor vanavond omdat ze de 1000ste voorstelling spelen. (Nu weet ik niet meer precies of het de 1000ste voorstelling was of dat ze iets anders te vieren hadden maar dat we een drankje kregen was een leuke verrassing)

Op zoek naar mijn koninklijke rode zetel voor die avond besluit mijn jurk, net op het moment dat ik het trapje omhoog wil gaan en blij dat ik mijn nummer heb gespot, zich vast te haken aan mijn 7 cm hoge linkerhak. Ik kom er goed vanaf als ik nog net door mijn manlief kan worden opgevangen. Mijn redder in nood. Ik scan, met het schaamrood op mijn wangen, snel de mensen die hun plekje al hadden gevonden of ze mijn speciale entrance hebben gespot. Maar ik blijk veilig.

Photo credit: johnthurm via Foter.com / CC BY-NC-SA


Ik trek mijn jurk wat omhoog en opgelucht ga ik zitten. Ik kijk wat om me heen en maak een selfie met mijn man en photobomb ik de foto van de mensen voor mij. Ik vind het maar wat indrukwekkend die gigantische fluweel robijnrode gordijnen. Eerlijk vind ik het zelfs altijd een beetje spannend voordat de voorstelling begint. Maar ik hoef niet meer lang te wachten want al snel heeft iedereen een plekje in de rode zetel gevonden en dimmen de lichten. Het doek gaat open, de voorstelling begint.

Ik geniet, leef mee en zit met open mond te kijken naar de magische wereld waarin ik word meegezogen. In mijn hart danst een klein meisje op knalroze spitzen een nieuw pirouette record.
Helaas wordt mijn utopia waarin ik mij bevind al snel verstoord. Mijn hele stemming slaat om als een blad aan een boom. Ik geloof het zelf niet helemaal. Mijn man probeert me nog tegen te houden maar enkele seconden later, we zaten vrij vooraan, bevind ik me in de spotlights, tussen de musicalsterren op het toneel. Ik moest. Ik kon mezelf niet bedwingen.

Met alle ogen mijn kant op steek ik van wal. Die veiligheid heb ik nu wel opgegeven. Maar ik kon nu toch zeker niet mijn mond dicht houden. Nee ik moest en zou. Ik snap ook al helemaal niet waarom  niemand eerder ingreep. Dit kan toch niet. Wat een vertoning.  Ik laat ze even goed weten hoe ik erover denk. Had nu niemand in de gaten dat dit echt niet kon.  Ik laat mijn jurk zakken. Die had ik nog vast zodat mijn sprintje trekken naar het podium geen ezelsactie zou worden. Nou als niemand ander het ze wil vertellen dan doe ik het wel. Iemand moet het doen.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen